Με την εκλογή Τραμπ φαίνεται να επιστρέφει μια ακραία πολιτική για τα πυρηνικά όπλα, μια πολεμική αντιπαράθεση παρουσιάζεται ως κάτι κανονικό. Ενισχύεται ένας εθισμός στην αποδοχή της πολεμικής αντιπαράθεσης με πυρηνικά ως κάτι κανονικό. Δυστυχώς, σε αυτή τη συγκυρία, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν υποστήριξε το περασμένο φθινόπωρο ένα ψήφισμα κατά των πυρηνικών όπλων που κατατέθηκε στον ΟΗΕ. Η κριτική του E. P. Thompson (1924-1993) στα πυρηνικά όπλα δεν θα μπορούσε να είναι πιο επίκαιρη. Όπως είναι γνωστό, ο διάσημος αντι-σταλινικός κομμουνιστής ιστορικός, συγγραφέας μιας περίφημης ιστορίας της διαμόρφωσης της εργατικής τάξης στην Αγγλία, ήταν ένας αφοσιωμένος πρωταγωνιστής στο αντι-πυρηνικό κίνημα. Οι ΚΟΚΚΟΙ μεταφράζουν εδώ ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από το κείμενο με τίτλο Protest and Survive που έγραψε ο  Thompson το 1980, στο πλαίσιο του αντιπυρηνικού κινήματος.

Ας είναι σαφές ότι  ένας γενικευμένος  πυρηνικός πόλεμος  δεν είναι απλά ένα ενδεχόμενο, αλλά είναι πιθανός, με τη πιθανότητα να αυξάνεται συνεχώς.  Μπορεί, είναι αλήθεια, να φτάσουμε σε ένα σημείο που να μην έχει γυρισμό, όταν η υπαρκτή τάση ή η ροπή απέναντι σε αυτήν την έκβαση να γίνει μη αναστρέψιμη.

….

Αποτελεί  μια επιπόλαιη κρίση κι ένα επικίνδυνο σφάλμα το να θεωρούμε ότι η αποτροπή έχει λειτουργήσει. Λειτούργησε πιθανότατα κάποια στιγμή, εμποδίζοντας το να παρουσιαστεί ο πόλεμος ως λύση.  Αλλά  αυτή η  κατάσταση λειτουργίας έχει προκαλέσει μια σειρά συνεπειών από την τοποθέτησή της στο εσωτερικό των κοινωνιών που τη φιλοξενούν.  Η «αποτροπή» δεν είναι μια στάσιμη κατάσταση, είναι ένα εκφυλιστικό στάδιο. Η αποτροπή απώθησε την προώθηση της βίας απέναντι στο αντίπαλο μπλοκ, μα για να γίνει αυτό, η καταπιεσμένη εξουσία του κράτους  επέστρεψε στην κοινωνία.  Η καταπνιγμένη βία ενθαρρύνθηκε και λειτούργησε αντίστροφα στην οικονομία, το πολίτευμα, την ιδεολογία και την κουλτούρα των αντίπαλων δυνάμεων. Αυτή είναι η ουσιαστική κατασκευή του Ψυχρού Πολέμου.

….

Στο πλαίσιο της λογικής της «αποτροπής», εκατομμύρια άνθρωποι  εργάζονται στις ένοπλες υπηρεσίες, τα όργανα ασφαλείας και τη στρατιωτική οικονομία των αντίπαλων συνασπισμών, ενώ και τα αντίστοιχα συμφέροντα ασκούν τεράστιες πιέσεις εντός των οργάνων λήψης αποφάσεων των μεγάλων δυνάμεων. Μυστήριο καλύπτει τη λειτουργία των τεχνολογικών «αλχημιστών».  Η «αποτροπή» μετατράπηκε σε κανονικότητα και τα μυαλά έχουν εθιστεί στο λεξιλόγιο της αμοιβαίας εξολόθρευσης. Και μέσα σε αυτήν την κανονικότητα,  ανατρέφονται και αναπτύσσονται, σε πλήρη διάσταση, απαίσιες πολιτισμικές αντικανονικότητες.

Η απειλή ενός πυρηνικού πολέμου επιστρέφει στις οικονομίες και των δύο πλευρών, υπαγορεύει προτεραιότητες και  αξιώνει ισχυρή υποστήριξη. Στις κατά τα άλλα αποτυχημένες λόγω της προτεραιότητας των πυρηνικών όπλων οικονομίες,  τα πυρηνικά όπλα θα αντιστοιχούν στους πιο ασφαλείς και ακμαίους τομείς, καταγράφοντας τις πιο αναπτυγμένες τεχνολογικές δεξιότητες των αντιτιθέμενων κοινωνιών.  Απομακρύνοντας από την ειρηνική ή παραγωγική εργασία αλλά και από προσπάθειες μείωσης του χάσματος μεταξύ του παγκόσμιου νότου και βορρά. Εδώ επίσης θα παρατηρηθεί η πιεστική λογική για επεκτατικά προγράμματα στην επικίνδυνη πυρηνική ενέργεια, προγράμματα που συνυπάρχουν άνετα με τη στρατιωτική πυρηνική τεχνολογία, κι ενώ η ύψιστης προτεραιότητας έρευνα στον ασφαλή εφοδιασμό ενέργειας από τον ήλιο, τον αέρα ή το κύμα θα αγνοείται επειδή δεν έχει στρατιωτική απόδοση. Εδώ, σ’ αυτόν τον αναπτυσσόμενο τομέα, θα παρατηρηθεί η νέα επεκτατική εκστρατεία για «αγορές» για όπλα, αφού οι «καπιταλιστικές» και οι «σοσιαλιστικές» δυνάμεις διαγκωνίζονται να τροφοδοτήσουν την Μέση Ανατολή, την Αφρική και την Ασία με τα πιο εξελιγμένα μέσα θανάτου.

…..

Ο κίνδυνος αυτής της αδρανούς κατάστασης έντασης  επαληθεύτηκε και στο πολίτευμα των δύο πλευρών του πλανήτη. Η μόνιμη απειλή και η περιοδική κρίση έσπρωξε τους ανθρώπους των συμφερόντων της στρατιωτικής βιομηχανίας, από διαφορετικές διαδρομές σε κάθε κοινωνία, προς την κορυφή της εξουσίας. Η κρίση νομιμοποίησε τη διεύρυνση των υπηρεσιών ασφαλείας του κράτους, τον εκφοβισμό της εσωτερικής διαφωνίας και την επιβολή μυστικότητας και ελέγχου της πληροφορίας. Καθώς τα «φυσικά» όρια πολιτικής και κοινωνικής ανάπτυξης  συγκρατήθηκαν και οι θετικές προοπτικές έκλεισαν,  η εσωτερική πολιτική  καταρρέει υπό το βάρος αντιμαχόμενων ομάδων συμφερόντων τα όποια υποτάσσονται στα κυρίαρχα συμφέροντα μιας κατάστασης διαρκούς απειλής.

….

Είμαι απρόθυμος να αποδεχτώ ότι αυτή η νομοτέλεια είναι απόλυτη.  Μα αν τα επιχειρήματά μου είναι ορθά, τότε δεν μπορούμε να αναβάλλουμε περισσότερο αυτό το ζήτημα.  Πρέπει να πετάξουμε όποια επινοητικότητα υπάρχει ακόμα στον ανθρώπινο πολιτισμό μακριά από το δρόμο αυτής της εκφυλιστικής λογικής. Πρέπει να διαμαρτυρηθούμε-διαδηλώσουμε αν θέλουμε να επιβιώσουμε. Η διαμαρτυρία είναι ο μόνος ρεαλιστικός τρόπος πολιτικής υπεράσπισης. Πρέπει να γεννήσουμε μια εναλλακτική λογική, μια αντίσταση σε κάθε επίπεδο της κοινωνίας. Αυτή η αντίσταση πρέπει να είναι διεθνής και πρέπει να κερδίσει την υποστήριξη του μεγαλύτερου αριθμού των ανθρώπων. Πρέπει η επίδρασή της να συνδεθεί με τους κυρίαρχους  αυτού του κόσμου. Πρέπει να δράσει, σε πολύ διαφορετικές συνθήκες, μέσα σε κάθε κράτος και κατά περίπτωση, πρέπει να έρθει αντιμέτωπη ευθέως με το δικό της εθνικό κρατικό μηχανισμό.

……

Ενάντια στη στρατηγική που οραματίζεται την Ευρώπη σαν ένα «θέατρο»  περιορισμένων πυρηνικών πολεμικών επιχειρήσεων,  έχουμε πρόθεση να κάνουμε την Ευρώπη  ένα θέατρο της ειρήνης.  Ακόμα κι αν το πετύχουμε αυτό, δεν θα απομακρύνει το κίνδυνο σε μη ευρωπαϊκά εδάφη. Τουλάχιστον όμως, προσφέρει μια μικρή ελπίδα ευρωπαϊκής επιβίωσης. Θα μπορούσε να προσφέρει και περισσότερα.  Αν η λογική της πυρηνικής στρατηγικής επιστραφεί στους οργανισμούς και τις ιδεολογίες των ίδιων των υπερδυνάμεων, τότε και η λογική της ειρήνευσης θα φτάσει αναδειχτεί,  επιβάλλοντας εναλλακτικές στρατηγικές, εναλλακτικές ιδεολογίες.  Ο ευρωπαϊκός πυρηνικός αφοπλισμός θα ευνοήσει τις συνθήκες για έναν διεθνή κατευνασμό.

…..

Η πρώτη αναγκαιότητα Προστασίας και Επιβίωσης είναι να αμφισβητήσουμε την εισαγωγή αυτών των άθλιων και απειλητικών όπλων, που την ίδια ώρα είναι όπλα εχθροπραξίας  και πρόσκλησης για εκδικητικές επιθέσεις. Παράλληλα, θα πρέπει να υπάρξουν μεγάλες δημόσιες διαδηλώσεις και ευθείες αμφισβητήσεις διαφόρων ειδών- ειρηνικά και υπεύθυνα διεξαγμένες. Θα πρέπει επίσης να πασχίσουμε να συζητήσουμε το θέμα με το προσωπικό των Ηνωμένων Πολιτειών με το οποίο είναι στελεχωμένες αυτές οι βάσεις. Θα πρέπει να τους εξηγήσουμε ότι ευχόμαστε να γυρίσουν σπίτι τους, αλλά είναι ευπρόσδεκτοι να επιστρέψουν σε αυτή τη χώρα, ως επισκέπτες, με όποιο άλλο ρόλο.

….

Μια τελευταία και σημαντική σκέψη είναι ότι αυτή η Ευρωπαϊκή δουλειά χρειάζεται να μην περιμένει από τις κυβερνήσεις, ούτε να καθοδηγείται από κεντρικούς οργανισμούς. Αυτό που απαιτείται και αυτό που είναι τώρα εφικτό και πρακτικό είναι  μια δημιουργική στρατηγική.

Θα είναι ωραιότερα να έχουμε μια ήρεμη ζωή. Μα δε θα μας αφήσουν να την έχουμε. Αν θέλουμε να επιβιώσουμε, πρέπει να διαμαρτυρηθούμε.

Απάντηση