Τα κινήματα κατασκηνώνουν απέναντι στο σκηνικό καθολικής επίθεσης στο περιβάλλον

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ γενικεύει και κλιμακώνει την επίθεση στο περιβάλλον με τον πιο απροκάλυπτο τρόπο. Μακρινό πλέον παρελθόν η υποστήριξη από τον αντιπολιτευτικό ΣΥΡΙΖΑ εμβληματικών για το περιβάλλον και την κοινωνία αγώνων, όπως αυτοί ενάντια στις εξορύξεις χρυσού στις Σκουριές κι ενάντια στην παραχώρηση του Ελληνικού. Μακρινό όμως πλέον παρελθόν και η πρώτη κυβερνητική περίοδος του ΣΥΡΙΖΑ, κατά την οποία η κυβέρνηση και το κόμμα παρέμενε υποτίθεται πιστό σε μια φιλοπεριβαλλοντική πολιτική προσπαθώντας να παίξει άμυνα στα χειρότερα για το περιβάλλον και την κοινωνία. Ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνησή του εκπροσωπούν πλέον την χωρίς όρια επίθεση στο περιβάλλον.  Δεν χρεώνονται απλά την πλήρη αντιστροφή των θέσεων για τις Σκουριές και το Ελληνικό. Η με κάθε τρόπο προώθηση της έρευνας και των εξορύξεων πετρελαίου αντιστοιχεί σε μια πολιτική που δεν θα μπορούσαν να διανοηθούν τα κόμματα που είχαν προηγηθεί στη προώθηση της κοινωνίας των μνημονίων.

Στο πλαίσιο μιας συμμαχίας με ότι πιο επιθετικό και επικίνδυνο έχει προκύψει στην διεθνή πολιτική, από τα κεφάλαιο του πετρελαίου των ΗΠΑ του Τραμπ μέχρι αυτό του Ισραήλ του Νιετανάχου. Θλιβερή κατάληξη ενός πολιτικού σχηματισμού που για την άνοδό του στην εξουσία εκμεταλλεύτηκε μια μεγάλη παρακαταθήκη διεκδίκησης της απεξάρτησης από το κύκλωμα του πετρελαίου, μια παρακαταθήκη που διαμόρφωνε την μία συντεταγμένη της ταυτότητας της κινηματικής, ριζοσπαστικής, αντιδογματικής και οικολογικής αριστεράς. Κι ενώ για την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ σε σχέση με τα δικαιώματα -τη δεύτερη συντεταγμένη της ιστορίας αυτής της αριστεράς- διατυπώνονται ακόμη ανοιχτά αποκλίνουσες εκτιμήσεις, για την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ για το περιβάλλον δύσκολα θα βρει κάποιος υποστηρικτές ακόμη κι ανάμεσα σε αυτούς που επιμένουν να τον στηρίζουν. Και μιλάμε για μια πολιτική που αφορά τον πυρήνα κάθε πρότασης για έναν άλλο τρόπο παραγωγής, για έναν άλλο τρόπο συγκρότησης του κοινωνικού.

Από την πιο επιθετική πολιτική υπέρ των συμφερόντων του πετρελαίου στην Ήπειρο μέχρι την επιθετική προώθηση των φαραωνικών ΑΠΕ στα Άγραφα, από την πρόσφατη προκλητική απόφαση για τσιμέντωμα του Ποδονίφτη μέχρι την προώθηση τελικά της εκτροπής του Αχελώου και των συνοδευτικών κι επίσης περιβαλλοντοκτόνων έργων, από την πλήρη αντιστροφή πολιτικής σε σχέση με την εξόρυξη στις Σκουριές μέχρι την επιστροφή στα ίδια και χειρότερα συμφέροντα ως προς τη διαχείριση των σκουπιδιών στην Αττική, η επίθεση στο περιβάλλον γενικεύεται και κλιμακώνεται.

Την ίδια όμως στιγμή φαίνεται να δυναμώνει και η αντίσταση. Το κίνημα στην Ήπειρο έχει πάρει για τα καλά μπροστά, όπως αποδεικνύεται από το ενθαρρυντικό συλλαλητήριο στα Γιάννενα, τις αξιόλογες συγκεντρώσεις σε όλες τις πόλεις της Ηπείρου, τον συντονισμό της αντίστασης με την δημιουργία κινήματος συμπαράστασης στην Αθήνα. Η αντίσταση από τις Σκουριές μέχρι το Ελληνικό δεν κάμπτεται, το κίνημα ανασυντάσεται και απαντά σε κάθε κίνηση των πανίσχυρων συμφερόντων που έχει απέναντί του. Στην περιβαλλοντοκτόνα πολιτική για τα σκουπίδια δηλώνει δυναμικά απέναντι. Στα Άγραφα και όπου αλλού επιχειρείται να περάσει το φαραωνικό μοντέλο των ΑΠΕ κάνει αισθητή την παρουσία του. Υπερασπίζεται παντού το περιβάλλον, κι έτσι υπερασπίζεται παντού και την δοκιμαζόμενη κοινωνία. Στήνει τις δικές του κατασκηνώσεις απέναντι στο σκηνικό επιθετικής καταστροφής του περιβάλλοντος που προωθούν σε συνεργασία διεθνές και εθνικό κεφάλαιο, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και η αντιπολίτευση της ΝΔ.

Όπως αυτή στη Μεσοχώρα Τρικάλων, που θα λάβει χώρα και φέτος στις όχθες του Αχελώου από τις 20 μέχρι τις 22 Ιουλίου

και

Το Δεκαήμερο Αγώνα στις Σκουριές που θα πραγματοποιηθεί και φέτος μεταξύ 27 Ιουλίου και 5 Αυγούστου στη ΒΑ Χαλκιδική

Απάντηση